Definiowanie Bauhausu: Forma, Barwa

Kiedy ruch Bauhaus postanowił na nowo wymyślić nowoczesny świat, nie tylko uprościł projektowanie – odarł je do absolutnie podstawowego DNA: bazowych kształtów geometrycznych i kolorów podstawowych.

Dla mistrzów takich jak Wassily Kandinsky i Johannes Itten nie był to jedynie estetyczny zabieg, ale nauka psychologiczna. Wierzyli oni, że elementarne formy posiadają nieodłączną energię duchową, którą można uwolnić poprzez połączenie ich z odpowiednią barwą.

Kosmiczny kwestionariusz Kandinsky'ego

W 1923 roku Kandinsky rozdał w szkole w Weimarze słynną dziś ankietę, prosząc studentów i wykładowców o intuicyjne wypełnienie trójkąta, kwadratu i koła kolorami czerwonym, żółtym i niebieskim. Przytłaczający konsensus potwierdził jego teorię uniwersalnego języka wizualnego:

• Żółty trójkąt: Reprezentuje ostrą, ekscentryczną energię, ciężar i duchową agresję.

• Czerwony kwadrat: Symbolizuje stabilność, fundament strukturalny oraz spokojną, ziemską materię.

• Niebieskie koło: Przywołuje głębokie myślenie koncentryczne, ducha i bezkresną nieskończoność.

Uniwersalna zasada: Dla Bauhausu projektowanie polegało na redukcji szumu wizualnego. Odrzucając historyczny ornament i trzymając się ściśle czystej syntezy podstawowych kształtów i kolorów, stworzyli estetykę przemysłową tak potężną, że do dziś dyktuje ona warunki nowoczesnemu minimalizmowi.