Bauhaus w Weimarze: Zarządzanie Państwowe

Okres 1913-1933 wyznacza założenie i funkcjonowanie Bauhausu. Uczelnia w Weimarze powstała w 1919 roku, a Gropius i inni od 1913 roku byli kluczowo zaangażowani na poziomie koncepcyjnym w rozwój i kształtowanie jej idei i wizji. Te długie odkrycia i eksperymenty, które stały się ważne jeszcze przed jego powstaniem, będą w okresie funkcjonowania uczelni znacznie wpływać na całą jej działalność.

Pedagogika Bauhausu nie była ustalonym zbiorem teorii, lecz praktyką, która stale ewoluowała. Istniała świadoma debata na temat funkcji i zadań szkoły między mistrzami, dyrektorem a studentami w Weimarze, Dessau i Berlinie. W konsekwencji nigdy nie istniała konkretna szkoła projektowania, sztuki czy architektury. Niemniej jednak, w pedagogice istnieje zasada lub podejście, które charakteryzuje się ciągłą zmianą lub ruchem funkcji pedagogicznych, nauczycieli i studentów. To jest dokładnie to, czego Bauhaus stara się nauczyć poprzez swoją pedagogikę.

Była to instytucja państwowa, która polegała na rządzie Turyngii w kwestii swojej władzy i finansowania. Jako szkoła publiczna, jej rozwój był ściśle związany z regionalnymi zmianami politycznymi, które ostatecznie wymusiły jej relokację i wpłynęły na jej unikalne podejście pedagogiczne.